Միլիարդատերերի վրա հարստության հարկ սահմանելու կոչերը գնալով ավելի բարձր են դառնում

Այս տարվա սկզբին լուրեր տարածվեցին, որ Իլոն Մասկը կարող է դառնալ պատմության առաջին տրիլիոնատերը։ Քաղաքական սպեկտրի ձախակողմյան իմ ընկերները վրդովված էին այս լուրից՝ այն համարելով հարուստների հարստանալու ակնհայտ օրինակ, մինչդեռ աղքատներին մնում են փշրանքներ։ Երբ վերջերս հայտնվեցի «Իրական ժամանակ Բիլ Մահերի հետ» հաղորդման մեջ, առաջին հարցն այն էր, թե «Ինչո՞ւ է ինչ-որ մեկին իրականում պետք տրիլիոն դոլար», - գրում է Դոնալդ Թրամփի նախկին խորհրդական Սթիվեն Մուրը Washington Times-ի իր հոդվածում։

Առաջին միլիոնատեր Ջոն Ջեյքոբ Աստերը իր կարողությունը կուտակել է մորթու առևտրով և Մանհեթենի անշարժ գույքով՝ 19-րդ դարի առաջին կեսին։ Միացյալ Նահանգների առաջին միլիարդատերը Ջոն Դ. Ռոքֆելլերն էր, որը նույնպես կարելի է համարել Ամերիկայի մեծագույն բիզնես մտքերից մեկը։

20-րդ դարի սկզբին Standard Oil-ի սեփականատեր լինելով՝ Ռոքֆելլերը մատչելի էներգիա բերեց լայն հանրությանը։ Սակայն կառավարությունը դատի տվեց նրան և լուծարեց նրա ընկերությունը։

Ամերիկայի առաջին ձեռնարկատերը, որի ընդհանուր կարողությունը գերազանցում է 10 միլիարդ դոլարը, հավանաբար Բիլ Գեյթսն էր՝ Microsoft-ի հիմնադիրը 1970-ականներին, և առաջին գերիշխող համակարգչային օպերացիոն համակարգի ստեղծողը։ Նրան նույնպես դատի տվեցին, երբ ծրագրային ապահովման գները 90%-ով ընկան։

Մեկ տասնամյակից մի փոքր ավելի անց Ջեֆ Բեզոսը հիմնադրեց Amazon-ը և դարձավ առաջին մարդը, որի կարողությունը 100 միլիարդ դոլար էր՝ ամերիկացիներին առցանց վաճառելով և մատակարարելով էժան ապրանքներ։

Առաջադեմ քաղաքական գործիչները սարսափում են միլիարդատերերի և տրիլիոնատերերի մոտալուտ ի հայտ գալու լուրերից։ Միլիարդատերերի (և ապագա տրիլիոնատերերի) վրա կտրուկ, առաջադեմ հարստության հարկ սահմանելու կոչերը գնալով ավելի բարձր են դառնում։

Նշում. այս բոլոր գերհարուստ մարդիկ և պատմության մեջ գրեթե բոլոր մյուս ամենահարուստ ամերիկացիները՝ Վանդերբիլտները, Մորգանները, Քարնեգիները և Ֆորդերը, իրենց ընկերությունները կառուցել են զրոյից և նույնիսկ հորինել նոր արդյունաբերություններ։

Նրանք իրենց փողը չեն ժառանգել։ Նրանք այն վաստակել են։ Նրանք հեղափոխել և ժողովրդավարացրել են էներգիայի արտադրությունը, երկաթուղիները, ավտոմեքենաները, պողպատը և ֆինանսական ծառայությունները։ Այնուամենայնիվ, նրանց քննադատում են որպես «գող բարոններ»։

Այսօր մուլտիմիլիարդատերերի նոր դասը թվային դարաշրջանը հասանելի է դարձնում բոլորի համար: Պատահական չէ, որ մենք ունենք համակարգիչներ, արհեստական ​​բանականություն, որոնողական համակարգեր, սմարթֆոններ, ՄՌՏ և այլն: Նույնիսկ ամենաաղքատները այժմ հասանելիություն ունեն ավելի շատ ապրանքների և ծառայությունների: Մասկի նման հանճարների շնորհիվ, մի քանի տարի անց մեզանից յուրաքանչյուրը կունենա իր սեփական ռոբոտը, որը կկատարի մեր հրամանները. կհավաքի մեր մահճակալները, կպատրաստի ընթրիք, կտանի մեզ կինո, կհավաքի տերևներ և կգնի մթերքներ:

Մեր ժամանակների ամենաազդեցիկ տնտեսական ուսումնասիրություններից մեկը անցկացրել է տնտեսագետ Ուիլյամ Նորդհաուսը: Նա գնահատել է, որ սպառողները ստանում են նորարարության տնտեսական օգուտների մոտ 95%-ը (այսպես կոչված «գյուտի սոցիալական էֆեկտը»), մինչդեռ գյուտարարներն ու ձեռնարկատերերը ստանում են 5%-ից պակաս: Այլ կերպ ասած, Մասկի արբանյակներից և էլեկտրական մեքենաներից վաստակած յուրաքանչյուր միլիարդ դոլարի դիմաց հասարակության մնացած մասը ժամանակի ընթացքում հարստանում է 20 միլիարդ դոլարով: Մայքլ Ջորդանը և Փոլ Մաքքարթնին միլիարդատերեր են, իսկ Թեյլոր Սվիֆթը շուտով կմիանա նրանց, բայց աշխարհի մարդկանց բերած ուրախության արժեքը չափվում է հարյուր միլիարդ դոլարներով: