Դրոշ վառելն ամուր ոգու նշան չէ․ Լևոն Զուրաբյան

Տեր֊Պետրոսյանն այդ ժամանակ ասաց. «Ես ինձ երջանիկ եմ զգում այս պահին։ Լուրջ պետություն ենք դարձել, եթե մեր դրոշը վառում են։ Վառում են ուժեղ պետությունների դրոշները, որովհետեւ անելու այլ բան ի վիճակի չեն»։ Սա, իրականում, իննսունականների մեր հաղթանակների ամենացայտուն դրսեւորումներից էր։

Իսկ երբ մենք ենք վառում հակառակորդների դրոշները, իմ ազգային արժանապատվությունը խոցվում է հենց այդ պատճառով։ Նշանակում է՝ այնքան անօգնական ենք դարձել եւ ճարահատ, որ այլ բանի ունակ էլ չենք։ Էնպես որ, դրոշ վառելը ամուր ոգու նշան չէ՜, խեղճության, պարտության, նվաստացման նշա՜ն է։

Մյուս կողմից, առաջին անգամն է, որ Հայաստանի իշխանությունները այդքան կտրուկ են հակադարձում Դաշնակցության այս ակցիային, ավելին, ահաբեկում սեփական ժողովրդին, ասելով, որ Խոզնավարում կրակոցները դրոշների այրման պատասխանն են։

Սա ավելի մեծ նվաստացման նշան է, արդեն պաշտոնական պետական մակարդակով։ Էլ չեմ ասում, որ այդ ահաբեկումը կառուցված է ստի վրա. կրակոցները եւ սրացումը ամբողջ հայ֊ադրբեջանական սահմանում սկսվեցին այն պահից, երբ հայտարարվեց հայ֊ադրբեջանական խաղաղության համաձայնագրի նախագծի տեքստի «համաձայնեցման» մասին եւ դա մատուցվեց որպես մեծ «առաջընթաց» դեպի խաղաղության հաստատումը։»