Բոլորը սրան լուռ նայում են, անունն էլ դնում են «խաղաղության» մասին բանակցություն․ Տաթևիկ Հայրապետյան

Տաթևիկ Հայրապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

Արդյոք մենք հասկանում ե՞նք իրավիճակի լրջությունը...
Այս հարցը ինձ հանգիստ չի թողնում: Շատ բարդ է մի կողմից խոսել իրադրության լրջության, ռիսկերի մասին, մյուս կողմից՝ հաշվի առնել մարդկային էմոցիաներն ու ապրումները: Շատ խորշում եմ օգտագործել «Ցեղասպանություն» տերմինը, բայց այն, ինչ տեղի է ունենում 120,000 հայի հանդեպ, ամբողջությամբ տեղավորվում է դրա նախապատրաստության նկարագրության մեջ: Տասնամյակներով քարոզվել է ատելություն էթնիկ հայերի նկատմամբ, քնած հային կացնահարողը հերոսացվել է ու անգամ գումար ստացել իր հանցանքի համար:
Արցախը յոթ ամիս է շրջափակման մեջ է, արդեն մեկ ամիս է, ինչ չի մտնում որևէ հումանիտար ապրանք, դեղորայք: Արցախ ներս չի գործում որևէ միջազգային կառույց, որևէ միջազգային լրագրող: Չկա որևէ վավերագրող, իրադրության մասին չկա պատշաճ տեղեկատվություն:
Կարմիր Խաչն արդեն քանի օր է ահազանգում է, որ իրադրությունը ծանր է, իրենք չեն կարողանում դեղորայք մատակարարել: Այսօր նաև «Freedom House»–ն է գրել դրա մասին: Կա ՄԱԿ—ի դատարանի որոշում, որի իրագործման համար Ադրբեջանի վրա ճնշում առհասարակ չկա:
Արցախում շատ վտանգավոր պատկեր է հղիների շրջանում: Կանանց շրջանում պտուղը կորցնելու դեպքերի թիվը եռապատկվել է մեկ ամսվա մեջ: Սա էլ է սպանության ու ոչնչացման ձև: Երեխաները թերսնվում են, դա նրանց առողջության վրա վտանգավոր հետևանքներ է ունենալու:
Դրան զուգահեռ տարբեր մայրաքաղաքներում «Խաղաղության պայմանագիր» են բանակցում: Իսկ իրականությունը գետնի վրա օր օրի ծանրանում է:
Երբ ծնողը իր երեխային բռնության է ենթարկում, նրան զրկում են ծնողական իրավունքից: Հիմա Ադրբեջանն ասում է՝ ես այդ տարածքի տերն են, նրանք էլ իմ քաղաքացիները ու ամենօրյա ռեժիմով բռնություն է կիրառում, եթե ոչ ֆիզիկական, ապա հոգեբանական ու բարոյական: Բայց սննդից զրկելը նաև ֆիզիկական առողջության վրա է ազդում: Ու բոլորը սրան լուռ նայում են՝ Հայաստանից սկսած՝ մյուսներով վերջացրած, անունն էլ դնում են «խաղաղության» մասին բանակցություն:
Եթե իշխանությունը այս ամենը գիտակցելու ու սա կանխելու ուղղությամբ աշխատելու փոխարեն, գնում Արցախը ճանաչում է Ադրբեջանի մաս, ուրեմն վտանգը գիտակցված չի: Որքան էլ Փաշինյանը չկարողանա թաքցնել իր մեղմ ասած՝ ոչ բարյացակամ վերաբերմունքը Արցախում ապրող հայերի նկատմամբ, նա չի կարող լուռ նստել ու նայել, թե ինչ վտանգի հետ են բախվում 120.000 հայեր: Եթե նա այդպես անի, ուրեմն հանցակից է դառնում այս ամենին: