Այն մտքով եմ ապրում, որ Գևորգս ինձ հետ է

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Գևորգը փոքրուց եղել է շատ խելացի, ամեն ինչում շատ չափավոր։ Սիրված երեխա է եղել ամենուր՝ ընտանիքում, դպրոցում, շրջապատում։ Գևորգը լույս էր։ Ե՛վ հանգիստ երեխա էր, և՛ աշխույժ։ Նա ամեն ինչում կար»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Հասմիկը՝ Գևորգի մայրիկը։ Գևորգը ծնունդով Երևանից է, որտեղ էլ անցել է նրա մանկությունն ու պատանեկությունը։ Այստեղ դպրոց է հաճախել։ Սովորել է 156 հիմնական, այնուհետև՝ թիվ 195 ավագ դպրոցում։

«Գևորգը շատ պարտաճանաչ է եղել։ Դպրոցական բոլոր առարկաներն իր համար հավասար էին, նա պետք է բոլոր դասերը սովորած դպրոց մտներ։ Շատ ընդունակ էր և նաև պատասխանատու ու պարտաճանաչ։ Հատուկ սիրելի առարկա չուներ։ Երբ սկսեց լրացուցիչ պարապել, իսկ պարապում էր «Ֆիզիկա» առարկան, մի անգամ ասաց. «Մա՛մ, ես չգիտեի, որ ֆիզիկան այսքան հետաքրքիր է ինձ համար»։ Սովորելու հետ մեկտեղ իր կյանքում յուրահատուկ տեղ ուներ ֆուտբոլը։ Որոշ ժամանակ հաճախել է ֆուտբոլի։ Դպրոցի դաշտում մեծահասակները ֆուտբոլ էին խաղում, կիրակի օրերն առավոտյան Գևորգն էլ էր պարտադիր գնում իրենց հետ խաղալու։ Երբ ասում էի՝ Գևորգ ջան, վախենում եմ, գուցե խաղի ընթացքում վնասվես, տղայիս արձագանքն էր. «Չէ, մա՛մ, ես իրենց հավասար խաղում եմ»»։

Գևորգի ծառայության առաջին ամիսներն անցել են Լուսակերտում, այնուհետև նա տեղափոխվել է Դիլիջանի զորամաս։ Գևորգը եղել է կրտսեր սերժանտ, Դ-20 հրետանային դիվիզիոնի 2-րդ մարտկոցի 1-ին հաշվարկի հրամանատար։ «Երբեք չի դժգոհել բանակից, շուտ ինտեգրվում էր ցանկացած շրջապատում։ Ե՛վ Լուսակերտի, և՛ Դիլիջանի զորամասերում նա շատ սիրված է եղել թե՛ իր ծառայակիցների, թե՛ սպայական կազմի կողմից։ Երբ իրեն հարցնում էի՝ Դիլիջան տեղափոխվեցիր, տեղդ ո՞նց է, Գևորգս արձագանքում էր. «Մա՛մ, կարծես այստեղ ծնված լինեմ, այս օդ ու ջրի մարդ լինեմ, ինձ ամեն ինչ հարազատ է»։ Արմատներով իջևանցի են։ Իր տատիկը միշտ ասում էր՝ երանի Գևորգս Դիլիջանում ծառայի, տանն էլ միշտ այդ մասին խոսել ենք։ Երբ վիճակահանությամբ ընտրեց Լուսակերտի, հետո Դիլիջանի զորամասերը, բոլորս ուրախացել էինք, Գևորգն էլ ասաց. «Տատի՛, դու ո՞նց իմացար, որ Դիլիջանում եմ ծառայելու»։ Նման զուգադիպությունն ուղղակի զարմանալի էր»։

Սեպտեմբերի 27-ին սկսվում է պատերազմը։ «Մինչև հոկտեմբերի 7-ը իր հետ անընդհատ կապի մեջ էինք։ Մեզ ասում էր, որ իրենց տարել են Իջևանի դիրքերը։ Այնտեղի մեր բարեկամները հետաքրքրվում էին Գևորգից, բայց իրեն ոչ մի տեղ չէին գտնում։ Զանգեցի Գևորգին, երբ իրենց արդեն տեղափոխում էին Գորիս։ Ճանապարհին էին։ Խոսում էինք, մեքենայի աղմուկը շատ էր։ Հարցրեցի՝ Գև ջան, մեքենայի մե՞ջ եք, այս ի՞նչ աղմուկ է, ասաց. «Մա՛մ, զորամասի դիմացն են ասֆալտապատում, տրակտորի ձայնն է բարձր լսվում»։ Այդպես էլ մեզ չասաց, որ մեկնում են մարտի դաշտ։ Իրենց տարել էին Գորիս, իսկ հոկտեմբերի 7-ին՝ Ջրական։ Իր հետ այլևս կապ չի եղել»։ Պատերազմի դաշտում Գևորգը զինակից ընկերների հետ ոչնչացրել է թշնամու տեխնիկայի մի քանի միավոր։

Հոկտեմբերի 10-ին է զոհվել Գևորգը Ջրականում անօդաչուի հարվածից։ Հոկտեմբերի 16-ին Գևորգի հուղարկավորությունն էր։ «Ընկերներն իր մարմինն իջեցրել էին, դրա համար Գևորգիս երկար չենք փնտրել»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Եռաբլուրում նստած՝ միշտ մտածում եմ այդ մասին։ Երբեք չեմ մտածում, որ չկա Գևորգս։ Այն մտքով եմ ապրում, որ նա ինձ հետ է։ Ես իրեն սպասել եմ ու սպասում եմ։ Ապրում եմ Գևորգիս հիշատակը վառ պահելու համար։ Հիմա ինձ ուժ տվողը աղջիկս է։ Յուրահատուկ որդի էր Գևորգը, նույնպիսի՝ եղբայր։ Աղջիկս մինչև հիմա չի համակերպվում եղբոր կորստի հետ։ Ծանր է մեզ համար, երբեմն բառերն անգամ չեն բավականացնում, որ նկարագրեմ Գևորգին։ Ամեն ինչում ուշադիր էր, իր մտածելակերպը շատ հասուն էր, որևէ տարիքում նա իր այդ տարիքին համապատասխան չի մտածել, միշտ ավելի առաջ է եղել։ Ավագ դպրոցում ուսուցիչները Գևորգի ընկերներն էին, փոխտնօրենը Գևորգիս հետ ընկերություն էր անում։ Մինչև հիմա էլ, որտեղ ինձ հանդիպում է, աչքերն անմիջապես լցվում են»։

Թիվ 195 ավագ դպրոցում բացվել է Գևորգ Օթարյանի անվան ֆիզիկայի դասասենյակ, իսկ դպրոցի բակում տեղադրվել է խաչքար-հուշարձան։

Հ. Գ. - Կրտսեր սերժանտ Գևորգ Օթարյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Եռաբլուրում։