Մարդիկ ընտանի կենդանիներին ընկալում են որպես ընտանիքի անդամ

Հոգեբանական նոր հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ընտանի կենդանու կորստից առաջացած վիշտը կարող է լինել նույնքան ուժգին և տևական, որքան հարազատի կամ մերձավորի մահվան դեպքում, գրում է The Guardian-ը։

Միացյալ Թագավորությունում գրեթե հազար մեծահասակի շրջանում հարցում անցկացրած գիտնականները եկել են այն եզրակացության, որ ընտանի կենդանու հետ հուզական կապը հաճախ այնքան խորն է, որ դրա կորուստն առաջացնում է մարդու կորստին համադրելի ուժգնության արձագանք։ Սա հաստատում է, որ մարդիկ ընտանի կենդանիներին ընկալում են ոչ թե պարզապես որպես կենդանի, այլ որպես ընտանիքի անդամ։

Հետազոտությանը մասնակցել է 975 մեծահասակ, որոնց մեծ մասն արդեն ունեցել է թե՛ կենդանու, թե՛ մերձավորի կորուստ։ Ուշագրավ է, որ երկու կորուստներին էլ բախված հարցվածների մոտավորապես մեկ հինգերորդը խոստովանել է՝ իր համար ավելի ծանր է եղել ընտանի կենդանու մահը, քան ընկերոջ, հարազատի կամ այլ նշանակալի անձի կորուստը։ Սա փաստում է մարդկանց և նրանց սիրելիների միջև ձևավորվող հուզական ամուր կապերի մասին։

Հետազոտության հեղինակներից մեկը՝ հոգեբանության պրոֆեսոր Ֆիլիպ Հայլանդը, ընդգծել է, որ հասարակական պատկերացումները հաճախ նսեմացնում են կամ պիտակավորում կենդանու համար սգալը՝ ստիպելով մարդկանց ամոթ կամ մեկուսացում զգալ իրենց ապրումների պատճառով։ Այս երևույթն անվանում են «չճանաչված վիշտ», երբ մարդկանց համար դժվար է աջակցություն ստանալ, քանի որ նրանց զգացմունքները դիտարկվում են որպես «ոչ այնքան լուրջ»։

Գիտնականը պնդում է, որ նման ապրումներն արժանի են ավելի մեծ ուշադրության կլինիկական պրակտիկայում և ընդհանուր հասարակության մեջ, որպեսզի մարդիկ կարողանան համարժեք օգնություն ստանալ և հասկանալ, որ իրենց վիշտը կորստի նկատմամբ մարդկային բնական արձագանք է։