Ադրբեջանի կողմից օկուպացված Շահումյանի նախկին բնակիչ. այն, ինչը մեզ է պատկանում, պետք է վերադարձվի մեզ

Ադրբեջանի կողմից Շահումյանի շրջանի օկուպացիայի խնդիրը մոռացված է: Այս մասին NEWS.am-ի հետ զրույցում ասաց Շահումյանի շրջանի Կարաչինար գյուղի նախկին բնակիչ Վիտալի Մարյանյանը:

«Մենք չգիտենք՝ արդյոք հարցը ներառված է բանակցային գործընթացում եւ ինչ չափով: Հարցն այն է, թե ինչպես է դիտարկվում՝ Ղարաբաղը որպես աշխարհագրական տարածք կամ տարածաշրջան, որտեղ ապրում են ազգային հատկանիշներ կրողները: Շահումյանի շրջանը ոչ միայն սահմանակից էր ԼՂԻՄ-ին, այլ նաեւ մասնակցել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ին տեղի ունեցած հանրաքվեին՝ միանալով Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությանը»,-ասաց զրուցակիցը՝ հավելելով, որ ո՛չ ԼՂՀ, ո՛չ Արցախի Հանրապետություն անվանումները չեն արտացոլում բնակչության ազգային կազմը: «Ես կառաջարկեի այսպես՝ Արցախի Հայկական Հանրապետություն, որպեսզի ուղիղ նշվի, որ հանրապետությունը հայկական է, որ այնտեղ հայեր են ապրում»,-նշեց Վիտալի Մարյանյանը:

Նրա խոսքով՝ բանակցային գործընթացի համատեքստում անհանգստություն են առաջացնում փուլային տարբերակի եւ հնարավոր տարածքային զիջումների մասին ՌԴ ԱԳՆ ղեկավարի հայտարարությունները:

«Շահումյանում են մեր արմատները, գերեզմանները, եկեղեցիները, մշակութային ժառանգությունը: Դա պարզապես հող չէ: Մեզ համար, առաջին հերթին, բարոյական հարց է, ապա արդեն՝ նյութական»,-ընդգծեց Մարյանյանը:

«Ցավոք, ո՛չ նախագահի թեկնածուները, ո՛չ Հայաստանում եւ Արցախում գործող իշխանությունները շեշտը չեն դնում Շահումյանի վրա: Այժմ մեզ՝ Շահումյանի նախկին բնակիչներին, ամենից շատ հուզում է մի հարց՝ ինչո՞ւ է Շահումյանի օկուպացիայի թեմային այդքան քիչ ուշադրություն հատկացվում: Մենք ապավինում ենք քաղաքական ղեկավարության եւ դիվանագետների իմաստությանը: Եթե դուք հարցնեք՝ կվերադառնա՞ք այնտեղ, ես կպատասխանեմ՝ դա մենք ենք որոշում: Այժմ միանաշանակ ոչինչ չենք կարող ասել: Սակայն նման հնարավորություն մենք պետք է ունենանք: Այն, ինչը մեզ է պատկանում, պետք է վերադարձվի մեզ: Այդ իմաստով պետք է օրինակ վերցնենք Ադրբեջանից, որն ակտիվորեն առաջ է տանում «Ղարաբաղի ադրբեջանական համայնքի» թեման»,-շարունակեց նա:

«Ես իմ կարծիքն ունեմ, թե ինչու Շահումյանն օկուպացվեց: Ես կարծում եմ, որ դա Հայաստանի այդ ժամանակվա քաղաքական ղեկավարության սխալի հետեւանքն էր: Շատերը զոհվեցին: Ողջ բնակչությունն էր մասնակցում մարտական գործողություններին, օգնում էին ինչպես կարող էին: Դա կյանքի եւ մահվան հարց էր: Եվ մեզ համար Շահումյանի հարցը փակված չէ: Մեր փոքր հայրենիքը գերեվարված է»,-եզրափակեց զրուցակիցը: