Սահմանադրական դատարանն ու Հայաստանի ապագան

Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Սահմանադրական դատարանի գրավումն ինքնանպատակ չէ: Առանց Սահմանադրական դատարանն իր լիակատար վերահսկողության տակ վերցնելու նա չի կարող իրականացնել իր հիմնական նպատակները:

Իմքայլական որոշ պատգամավորներ նեղվում են, երբ լրագրողները, քաղաքագետները, վերլուծաբաններն ասում են, թե Փաշինյանն ուզում է գրավել Սահմանադրական դատարանը, ասելով, թե դա այդպես չէ: Ցավոք, իրականությունն այն է, որ այն, ինչ կատարվում է ՍԴ-ի շուրջ, այն գրավելու անթաքույց փորձ է: Ընդ որում, այդ նպատակն իրականություն դարձնելու համար իշխանությունները կարմիր եւ անթույլատրելի գծեր են անցնում:

Վարչապետը, որը հանրությանը թյուրիմացության մեջ էր գցում, հայտարարելով, թե գալիս է իշխանության Հայաստանը ժողովրդավարության ռելսերի վրա դնելու համար, այսօր չի էլ թաքցնում, որ ձգտում է բացարձակ միանձնյա իշխանության: Ամբողջությամբ վերահսկել գործադիր, օրենսդիր, դատական եւ որ ամենացավալին է՝ չորրորդ իշխանությունը:

Այժմ նա լիակատար վերահսկողության է վերցրել գործադիր եւ օրենսդիր իշխանությունը, գրեթե ամբողջությամբ դատական իշխանությունը, բացառությամբ մի քանի դատավորների եւ Սահմանադրական դատարանի եւ դեռ հեռու է լրատվական դաշտն ամբողջովին վերահսկելու երազանքն իրականացնելուց:

Սահմանադրական դատարանը Փաշինյանին պետք է նաեւ սահմանադրական փոփոխություններն անցկացնելու համար, որը թույլ կտա մեծացնել առանց այն էլ իր գերիշխանությունը:

Փաշինյանին ՍԴ-ն պետք է նաեւ, որքան էլ տարօրինակ հնչի, Արցախի հարցում այս կամ այն որոշումն անցկացնելու եւ դրանից իր պատասխանատվությունը հանելու համար: 

Ի դեպ, առանց ՍԴ-ն վերահսկելու եւ խամաճիկային մարմնի վերածելու անհնար կլինի վավերացնել Ստամբուլյան կոնվենցիան եւ շահագործել Ամուլսարը, եթե իհարկե, գործը հասնի դատական գործընթացի: 

Կարճ ասած, ՍԴ-ն իր լիակատար վերահսկողության տակ վերցնելն այժմ Փաշինյանի կարեւոր նպատակն է եւ այդ ճանապարհին նա պատրաստ է ոտնատակ տալ անգամ բարոյական շատ ու շատ արժեքներ, օրենքներ եւ կանոններ:

Հակոբ Ասատրյան

Top-News.am