Հայաստանի ՄԻՊ-ի փայլն ու թշվառությունը

zham.am-ը գրում է. Մամուլից հայտնի դարձավ, որ նորանշանակ ՄԻՊ Անահիտ Մանասյանը առաջիններից որոշում կայացրեց այցելել Հայաստան ներթափանցած ադրբեջանցի զինծառայողներին, որոնցից ի դեպ մեկին նույնիսկ կասկածում են Հայաստանի տարածքում սպանություն կատարելու մեջ:

Իհարկե, երկրի ՄԻՊ-ը պետք է այցելի բոլոր բանտարկյալներին, ովքեր դրա կարիքն ունեն, և այդ շարքում ադրբեջանցիներին այցելելը բացառություն չպետք է լիներ: Բայց երբ տիկին Մանասյանը անտեսում է բազմաթիվ այլ մարդկանց այցելությունները, որոնք հատկապես կալանավորված են շինծու մեղադրանքներով, նրա առաջին հերթին այցելությունը ադրբեջանցիներին դառնում է իր ձևով ցինիզմի դրսևորում: Օրինակ, Գրիգորի Խաչատուրովը մեր այն եզակի սպաներից է, որի լուման երկրի պաշտպանության գործում կասկած չի հարուցում նույնիսկ իշխանությունների մոտ:

Սակայն իրենց կլանային շահերից ելնելով նրանք շինծու մեղադրանքներով կալանավորել են Խաչատուրովին, բայց արի ու տես, որ գլխավոր դատախազի ընկերուհին, ով համատեղության կարգով «աշխատում է» ՄԻՊ-ի պաշտոնում, հարկ չի համարել այցելելու երկիրը պաշտպանող հայ սպային, սակայն կարևորել է առաջիններից այցելել ադրբեջանցի զինվորներին, որոնք ներխուժել են մեր տարածք և նույնիսկ կասկածվում են մարդասպանության մեջ:

Սա ոչ միայն ցույց է տալիս այն հակապետական մթնոլորտը, որը տիրում է Նիկոլ Փաշինյանի շրջապատում, այլև բացահայտում է նրանց բարոյական նկարագիրը:

Իսկ երբ Փաշինյանի օգնականը նշանակվում է գլխավոր դատախազի պաշտոնում, իսկ նրա ընկերուհին ՄԻՊ-ի պաշտոնում դրանից հետո «Նոր Հայաստանի» բարքերից խոսելը դառնում է անիմաստ:

2018-ի հեղափոխության արժեքների և խոստումների մասին հիշելով, կարող ենք ասել, թե ինչ աստիճանի են այս իշխանությունները խափել սեփական ժողովուրդին:

Բայց այդպես է լինում բոլոր այն ժողովուրդների հետ, ովքեր իրենց համար թեկուզ և ժամանակավորապես կուռքեր են ստեղծում:

Քանզի այդ կուռքերը արագորեն հեծում են ժողովուրդի շալակը և այդ նույն ժողովուրդի անունից սկսում են ոտնահարել հենց այդ ժողովուրդի շահերը:

Շատ ժողովուրդներ այդ փուլը անցել են և ափսոս որ մենք հայերս չկարողացանք ուրիշների սխալների վրա սովորել, խուսափելով դրանից:

Մենք էլ հայտնվեցինք այդ թակարդի մեջ և վճարում ենք շատ թանկ գին, ավելի քան չորս հազար հայ երիտասարդների կյանքի գնով և Արցախի պետականության կորստով հասկացանք, որ այդ նախկին «հեղափոխականները» իրականում խաբեբաներ էին, որոնք իշխանության գալուց հետո սկսեցին անել այն, ինչ նույնիսկ նախկինները ռիսկ չէին անում դա:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան