Գյումրեցի մարմնավաճառուհիները դժգոհ են իրենց աշխատանքից եւ պայմաններից

Մարգարիտան, ով իրական անունը չի սիրում բարձրաձայնել, արդեն 15 տարի է, ինչ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ: Պատմում է, որ իր կարգավիճակի հետ ընտանիքի անդամները չեն համակերպվել: Փորձել են ետ կանգնեցնել, բայց չի հաջողվել:

«Ես 11-12 տարեկան էի, երբ հասկացա, որ ինձ դուր են գալիս պարապած տղամարդիկ: Միշտ ուզում էի, որ իրանց շատ մոտ լինեմ: Սիրում էի նրանց կպնել: Տանեցիք իմացան, շատ ջղայնացան, բայց դե ես չէի փոխվում: Մինչեւ 16 տարեկան մի կերպ թողեցին, որ իրանց հետ ապրեմ, հետո ասացին, թե գնա տանից: Հիմա ես մենակ եմ ապրում, ունեմ իմ աշխատանքը. գնում եմ աշխատանքի, ամբողջ գիշեր աշխատում եմ: Գիշերը չեմ քնում, առավոտ 5-ին եմ տուն գալիս: Դե փող եմ վաստակում, իմ մարմինը վաճառում եմ, իմ կարիքների համար գումար եմ աշխատում»,- ասում է Մարգարիտան:

Նա աշխատանքից դժգոհ չէ: Ասում է, որ կարողանում է այնքան վաստակել, որը կբավարարի եւ տան վարձին, եւ հանգնվելուն ու սնվելուն: Նշում է, թե մարմնավաճառության մեջ սահմանված գին չկա: Ամեն ինչ պայմանավորվածության հիման վրա է որոշվում: Գին սահմանելիս՝ հաշվի է առնում նաեւ հաճախորդների մշտական լինելը:

«Դե նայած օր. լինում է, որ շատ եմ վաստակում, լինում է, որ քիչ: Մոտավոր հաշվարկներով օրը մի 40 հազար ստանում եմ: Կան հաճախորդներ, ովքեր 3 տարի է ինձ մոտ են գալիս: Դե դա վստահությունից է կախված: Մարմնավաճառի աշխատանքը շատ վատ աշխատանք է, ոնց որ իմ ճակատին մի մեծ բիծ լինի: Լավ է մարդ մուրացկան լինի, քան՝ մարմնավաճառ»,- նշում է նա:

Անդրադառնալով հասարակության վերաբերմունքին՝ պատմում է, որ մարմնավաճառները միշտ ընդունված չեն եղել եւ չեն լինի շրջապատի եւ հատկապես՝ կանանց կողմից:

«Ասենք, որ նորմալ հագնված մտնում եմ խանութ, բոլորը ինձ են նայում: Կարողա էդ պահին ինձնից կարճ հագնված կին լինի խանութում ու իր վրա ուշադրություն չդարձնեն»,- նշում է զրուցակիցս:

Այսօր Հայաստանում շատ իրավապաշտպան ՀԿ-ների ղեկավարներ խոսում են այն մասին, որ պետք է մարմնավաճառությունը օրինականացվի եւ դիտվի որպես սեքսուալ վճարովի ծառայություն: Մարգարիտան եւս կողմ է այս տեսակետին:

«Ես չեմ հասկանում, թե էս պետությունը ինչո՞ւ է մարմնավաճառների վրա տուգանք դնում: Կարիքի համար է, չէ, որ էս գործն ենք անում: Ճիշտ է, ես ընտանիք չունեմ, բայց կան շատ կանայք, որ իրենց երեխաներին պահելու համար են այդ քայլին գնում: Ես մի գիշերվա համար կարողա պահանջեմ մոտ 25 հազար դրամ, բայց ռուսներից շատ եմ վերցնում, ասենք՝ մի 50-60: Իրենք դեմ չեն, որ էդքան տան, ես էլ գոհ եմ, որ տալիս են»,- եզրափակում է նա:

Մարմնավաճառության օրինականացման մասին գյումրեցիները տարբեր կերպ են մտածում: Ավելին, հասարակության շատ ու շատ անձանց եւ հատկապես կանանց չի հետաքրքրում այս հարցը: Ոմանք պատասխանում են, որ մեկ է իրենց համար, իսկ մյուսներն էլ հարցը լսելուց հետո անտարբեր հեռանում էին,հաստատ, ամաչելով այս մասին բարձրաձայն խոսել: Մեր հայրենիքը, մեր Գյումրին դեռ տաբուների երկիր է:

Դավիթ Գասպարյան

Գյումրի