Այսօր մեր զինվորը «расходный материал» է, մեզնից յուրաքանչյուրը դավաճանում է բանակին իր լռելով. Գնդապետ Ղումաշյան

Բանակի ողնաշարը մենք պետք է շտկենք, որը պետականորեն անընդհատ կոտրվում է: Այս մասին այսօր՝ փետրվարի 3-ին, Երվանդ Թարվերդյանի նախագահած «Միացյալ Հայաստան» կուսակցության կազմակերպած «Պատերազմ եւ անվտանգություն» խորագրով քննարկման ժամանակ նշեց գնդապետ Կորյուն Ղումաշյանը, որը մասնակցել է արցախյան բոլոր պատերազմներին:

«Իհարկե, եթե այս դժբախտ դեպքերը չլինեին, գուցե այս հանդիպումը չլիներ: Պետք է անպայման մեկը խփի մեր ողնաշարին, նոր հասկանանք, որ պետք է կարողանանք կանգնել բանակի ու զինվորի կողքին: Այսօր խոսվեց, որ պատերազմական վիճակում է, պետք է խոսենք պատերազմից ու անվտանգությունից: Ոչ մտավորականները, ոչ պատմաբանները մեր բանակի կողքին կանգնած չեն: Միայն խոսելը, եսը ցույց տալը չի նշանակում, որ կանգնած են բանակի կողքին, գործով պետք է կանգնել:

Այսօր ինչու է պետությունն արգելում, որ մտավորականները մտնեն բանակ: Այո, ժամանակին մեր մտավորականները համերգային ծրագրերով մտնում էին բանակ, թերությունները տեսնում էին, այդ այցելություններով շտկվեց բանակը: Ազգ-բանակ հասկացությունը կար, այսօր ի՞նչ կա. բանակ, որ ծառայում է հայրենիքի՞ն, թե՞ ոստիկանական բանակ, որը ծառայում է ինչ-որ մեկին:

Մենք եթե սիրում ենք մեր երկիրը, պետք է ասենք՝ սիրում ենք, սա մեր երկիրն է, կամ պետք է ասենք՝ չունենք երկիր, սա ինչ-որ մեկի համար ստեղծված երկիր է կամ բիզնեսմենների համար ստեղծված երկիր է, որոնք չեն հասկանում, որ թուրքն արդեն մտել է իրենց տուն: Ու մենք դեռ մտածում ենք, թե վաղն ինչ պետք է անենք, մինչդեռ այսօր արդեն ուշ է մեզ համար, ժողովուրդ ջան: Այս ամենին պետք է ռեալ լուծումներ տալ:

Ես բանակի մեջ եմ եւ անում եմ այն, ինչ կարողանում եմ անել մենակով. Էսօր մեր զինվորը դարձել է «расходный материал»: Մենք սիր՞ւմ ենք մեր զինվորին, թե՞ մտածում ենք՝ գենը ոնց սպանենք»,- հայտարարեց գնդապետը:

Նա անդրադարձավ նաեւ Հայաստանի հնարավոր դաշնակիցների թեմային. «Խոսում ենք դաշնակիցներից, չհասկացա՞նք, որ մենք դաշնակից չունենք, չհասկացա՞նք, որ աշխարհում դեմոկրատիա գոյություն չունի, ուժն է ծնում իրավունք: Մտավորականներիցդ ոչ մեկդ ոչ մեկին պետք չեք գալու, եթե չկարողանանք բանակը վերազինել 21-րդ դարին համահունչ ձեւով: Մենք չունենք էդ երեխեքը, որ անընդհատ գնան, զոհվեն: Այս դավաճանությունը գալիս է մեզնից, բոլորից, մեզնից յուրաքանչյուրը դավաճանում է բանակին իր լռելով, վախենալով, բիզնեսը պահելով:

Ելքեր կան, լավ գաղափարներ, ծրագրեր կան: Որ ասում են՝ պետությունը չի անի, է ջհանդամ անի, պետությունը մենք ենք, վերջապես, մենք պետք է անենք»:

Ղումաշյանի խոսքով, աայսօր պետությունը չի ֆինանսավորում ռազմարդյունաբերությունը, դրանց մի մասը հոսանքազրկված, փակված է. «ՊՆ-ն այսօր սահմանին են, եթե մի քանի դրածո գեներալներ շենքերում նստած են, չի նշանակում, թե իրենք իրենցից եսիմ ինչ են ներկայացնում: Պատերազմը գնում է, ամեն օր թշնամին խփում, սպանում է, բայց մենք ի վիճակի ենք դրա դեմն առնելու: Պայքարեք, մտեք նախարարություն, խեղդեք դրանց, որ վերականգնվի մտավորական-բանակ, ազգ-բանակ հասկացությունը»:

Կորյուն Ղումաշյանն անդրադարձավ նաեւ Արցախի խնդրին. «Երբ ասվում էր՝ Տեղ գյուղից էն կողմ Ադրբեջան է, մեր մտավորականները ձայն չհանեցին, երբ Ջուղայի խաչքարերը ջարդեցին, լցրին Արաքս գետը, ոչ մեկը ձայն չհանեց, ոչ պետությունը, ոչ դիվանագիտությունը: Այսօր Արցախը հայաթափում են, ոչ մեկը ձայն չի հանում: Ինչի՞ն ենք սպասում մենք:

Ադրբեջանը չունենալով 100 տարվա պատմություն իր բանակի 100-ամյակն է նշում: Դարերի պատմություն ունեցող երկիրը բանակի 31-ամյակն էլ սկի չի նշում: Գլուխ են գովում, թե զինվորին լավ ենք պահում, էդպիսի բան չկա»: