Ժամանակն է Եվրոպան դադարի լռել և աջակցի Հայաստանին ընդդեմ Թուրքիայի և Ադրբեջանի. «Le Figaro»

Ֆրանսիական «Le Figaro» թերթը՝ «Ժամանակն է Եվրոպան դադարի լռել և աջակցի Հայաստանին ընդդեմ Թուրքիայի և Ադրբեջանի» վերտառությամբ հոդված է հրապարակել, որը մասնակի ներկայացնում ենք ստորև։

«Վերադառնալով Հայաստանից Եվրախորհրդարանի պատգամավոր Ֆրանսուա Քսավյե Բելամին նշում է, որ Եվրոպայի մի մասը կոչ է անում նրան, վերջապես, աջակցություն ցուցաբերել խոշտանգված և խոցված երկրին՝ Բաքվի հաղթական ռազմական գործողություններից հետո, որը ստացել է Էրդողանի օգնությունը», - ասվում է հոդվածում։

«Պատերազմի հարակից զոհը դարձավ միջազգային իրավունքը, որը ստեղծվել է հենց այն բանի համար, որ չկրկնվեն 20-րդ դարի ամենասարսափելի ողբերգությունները։ Իհարկե, Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակը վեճի առարկա էր Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև (ինչ էլ որ ասի Ալիևը՝ հարցը դեռևս բաց է մնում), բայց այն քննարկվել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում, որի համանախագահներն են՝ Ֆրանսիան, ԱՄՆ-ն և Ռուսաստանը։ Միակողմանի հարձակմանն աջակցելով, Թուրքիան ցանկացավ ցույց տալ, որ բռնությունը տարաձայնությունների կարգավորման առավել արդյունավետ միջոց է, քան երկխոսությունը։ Թույլ տալով նրան գործել այդ կերպ, արևմտյան աշխարհը վտանգավոր նախադեպ ստեղծեց... Ո՞ւր կորան մեր սկզբունքները։

Ադրբեջանն ու Թուրքիան մանրակրկիտ պլանավորել էին այդ գործողությունը։ Դրա հետ մեկտեղ երկու պետություններն էլ անդամակցում են ՄԱԿ-ին, որի անդամները պետք է լուծեն իրենց «միջազգային վեճերը խաղաղ ճանապարհով» և զերծ մնան «ուժով սպառնալիքից կամ այն կիրառելիւց»։ Դրա բացառությունը կարող է ծառայել միայն ագրեսիայի փաստը կամ միջազգային մանդատը։ Եթե մենք թույլ ենք տալիս, որ պետությունները խախտում են այդ հիմնարար կանոնները, օգտագործում են արգելված զենք, կատարում են ռազմական հանցագործություններ և ստանում են դրանից երկարատև ստրատեգիական շահ, այդպիսով մենք ընդունում ենք, որ ուժն իրավունքից վեր է։

Իհարկե, բռնությունն աշխարհում ո՛չ մի տեղ չի անհետացել, բայց միայն այն փաստը, որ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ում մեծությամբ երկրորդ բանակն է, միտումնավոր հատում է կարմիր գիծը, իրենից աննախադեպ ծավալների հասնող շեղում է ներկայացնում։ Մեր պասիվ դիրքորոշումը ես քննադատել եմ Եվրախորհրդարանում դեռևս 2020 թվականի հոկտեմբերին։ Եռաբլուրում ես գրեթե ֆիզիկապես զգացի այդ կործանարար լռության ուժը, և ես երբեք չեմ մոռանա այդ պահը։ Հարկ է մտածել նաև երևանյան հիվանդանոցում վիրավորների սարսափելի ճակատագրի մասին, հազարավոր ադրբեջանական զոհերի մասին, բոլորի, որոնք ստիպված պատասխան են տալիս երկխոսության փոխարեն բռնության գերակայությանը, որոնք մենք ինքներս ենք թույլ տվել։

Եվրոպան դեռ ժամանակ ունի գործելու, ուշադրություն դարձնելու հայ ժողովրդի կարևոր խնդիրներին։ Առաջինը՝ ռազմագերիների ճակատագիրն է, որոնց գերության մեջ է պահում Ադրբեջանը ի հեճուկս մարդու իրավունքների և սեփական պարտավորվածությունների։ Հայաստանը պահեց խոսքը և ազատեց գերիներին։ Հիմա սպասում է սեփական գերիների վերադարձին, և հազարավոր ընտանիքներ մինչ այժմ ապրում են տագնապով՝ գերեվարված որդիների ճակատագրի համար։ Նման անմարդկային և հակաիրավակապ շանտաժը չի կարող շարունակվել. եթե մեր երկրները վճռականորեն պահանջեին ազատել այդ մարդկանց, նրանք կհասնեին դրան և ցույց կտային, որ Հայաստանը մեկուսացման մեջ չի գտնվում, և որ Եվրոպան վերջնականապես չի կորցրել պատասխանատվության, սկզբունքների և շահերի զգացումը, որոնք նրան միավորում են վաղ ժամանակներից այդ բարեկամական երկրի հետ։ Մենք պետք է տանք այդ հույսը սգով համակված մարդկանց, որոնք նայում են մեր կողմ Եռաբլուրից», - նշում է հոդվածում եվրոպացի պատգամավորը։