Ծեծում են պատուհանս. Աշոտ Մինասյան

Ես դուրս եմ գալիս հանդիպելու նրան...
Բացում եմ դուռը և դեմ առ դեմ հանդիպում նրան: Աշնան անձրև` միալա՜ր, տաղտկա՜լի և սա՜ռը, սա՜ռը, սա՜ռը:
Բարձրացնում եմ օձիքս, գլուխս ներս քաշում, ուսերիս մեջ, և կամա՜ց - կամա՜ց քայլում դեպի մոտակա ծառուղին:
Մայթերին թախիծ կա թափված` կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն ու սևացած թախիծ:
Զբոսայգում դատարկություն է տիրում: Անցուղիներում և կանաչ գազոններում թափթփված տխրություն կա` կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն...
Ես քայլում եմ զբոսայգու մշուշի միջով, իսկ մշուշը փախչում է ինձնից: Մեկիկ-մեկիկ դեմս են ելնում մերկացած ծառերը, որոնք տխրել են շրջապատի ճնշող լռությունից: Ծառուղիներում շերտ - շերտ թախիծ կա դարսած` կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն...
Ես դուրս եկա անցուղուց ու սկսեցի տրորել ծառատակերի դարս-դարս եղած թախիծը` կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն:
Թախծի տակ թավիշ կա` լվացված, մաքրված թավիշ:
Հետո ես կանգնեցի, ետ քաշեցի թրջված մազերս ու նայեցի իմ ոտնահետքերին: Տրորվել էր թավիշը զմրուխտ, իսկ թախիծը մի սև կածան է դարձել իմ ճանապարհին:
Ես սկսեցի թախիծ հավաքել` կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն, սև՜ ...
Դարս–դարս հավաքելով թախիծը, ես վերադարձա` ճեղքելով մշուշն աշնանային:
Տան բոլոր ծաղկամաններում թախիծը տեղավորելով` դուրս եկա լվացվելու: Երբ ներս եկա, սենյակում բորբոսահոտ էր տարածվել ու գունավոր թախիծ:
Իսկ երբ հայելուն նայեցի, այնտեղ մի ծերունի տեսա` ուսերը կորացած, դեմքին կնճիռներ և աչքերում մշուշը աշնան:
Կանա՜չ, կարմի՜ր, դեղի՜ն ...
Աշոտ Մինասյան
Մ.Ա.Հ.