Ինչու չկան վստահություն վայելող անձինք, որոնք պատասխանատվություն կստանձնեին պետության համար

Հովհանես Ավետիսյանի ֆեյսբուքյան էջից.

«Ինչու չկան վստահություն վայելող անձինք, որոնք պատասխանատվություն կստանձնեին պետության համար:

Վստահություն վայելելու համար հանրային և պետական նշանակության գործընթացներ են պետք, որոնցում կառանձնանային մարդիկ, որոնք հատուկ կարողություններ և/կամ որակներ կդրսևորեին:

Որոնք են այդ պրոցեսները:

Առաջինը անկախության շարժումն էր. Առանձնացան խումբ մարդիկ` կենտրոնում ԼՏՊ-ն էր, հետևաբար պետության կառավարումը հանրությունը վստահեց նրանց:

Երկրորդը Արցախի ազատամարտը. Առանձնացան խումբ մարդիկ, այդ թվում Վ. Սարգսյան, Ռ.Քոչարյան, Ս.Սարգսյան և այլն:

Երրորդը պետք է լիներ տնտեսական զարգացման և պետականաշինության գործընթացը. Բոլոր վերոնշյալ անձինք ձախողեցին այս գործընթացը (սա տարբեր մասեր և տարրեր ունի, պարզության համար ամբողջական եմ դիտարկում)` իրենց հետ նաև տանելով աչքի ընկած լավ կառավարիչների, օրինակ Տ. Սարգսյան:

Չորրորդ կարևոր գործընթացն էր «հեղափոխությունը». Չդարձավ, ավելի շուտ դարձավ չարիք, քանի որ գլխավոր դերակատարը ուզուրպացրեց իշխանությունը` մարդկանց մեջ արթնացնելով անձի պաշտանմունքի ճղճիմ և հակապետական երևույթը:

Այս գործընթացը հատկանշական է նրանով, որ նա ձախողեց խորությամբ` իր հետ խորտակելով գործընթացում ներգրավված նորալուկների, որոնք քաղաքական դերակատար դառնալու պոտենցիալ ունեին: Սա նաև արատավորեց և զրոյացրեց նախորդ բոլոր կարևոր գործընթացները, որ թվարկեցի վերևում (առաջին երկուսի մասին է խոսքը):

Հինգերորդ կարևորը 2020-ի պատերազմն էր: Վազգեններ չառաջացան, քանի որ կար բանակ, որը պետք է լիներ գլխավոր դերակատարը: Սակայն սրանք էլ ձախողեցին:

Չորրորդը գործընթացը ձախողած գլխավոր դերակատարը նաև հիմնական պատճառն էր այս հինգերորդրի ձախողման գործում:

Կրկին, հատկանշական է որ սրանում էլ անհատներ չառանձնացան:

Սակայն, այդ մեծ գործընթացի (պատերազմ) հետևանք երկրորդային գործընթացներում, որոնք ավելի փոքր էին/են, սակայն հանրության համար շատ կարևոր (օրինակ գերիների վերադարձ, քաղաքացիների իրավունքներ և այլն), որոշ անհատներ փոքր ինչ աչքի ընկան և որոշակի ճանաչում ունեցան: Սակայն, դա շատ քիչ է ամբողջ պետության համար պատասխանատվություն ստանձնելու հայտ ներկայացնելուն:

Ամփոփելով: ՆՓ-ն դիտավորյալ կարևոր գործընթացներում չի ներառել և առավել ևս հիմա չի ներառում և արդեն չի էլ կարող ներառել անձնաց, որոնք կարող էին լուրջ ձեռքբերումներ ունենալ և հանրային դրական ճանաչում ձեռքբերել: Այս պահին չկա որևէ էական և կարևոր գործընթաց որում անձինք կկոփվեին և որակներ կցուցադրեին ու սրանով հանրային վստահություն կշահեին:

Այս պայմաններում, մեծ հավանականություն է ստանում այն տարբերակը, որ օլիգարխիան գալու է իշխանության` ստեղծելով հորինովի գործընթացներ և հորինովի հանրային կերպարներ: Քանի որ դա անելու համար մեծ ֆինանսական ռեսուրս ունի:

Լուծումներ չգիտեմ, ՆՓ անձը բորոր պետական նշանակության գործընթացները դեգրադացրել և չահճացրել է, դարձել է ճահիճի արքան, և պետությունը քաշում է դեպի անդունդ»: