Ո՞վ կարող էր մտածել

Եվ այսպես, հարևան, արդեն գուցե նաև «բարեկամ» սուլթանապետությունում կիրակի օրը անցկացված խորհրդարանական ընտրություններում իշխող «Նոր Ադրբեջան» կուսակցությունը հաղթել է և նախնական տվյալներով ստանում է միլի մեջլիսի 125 մանդատներից 65-ը։ Սա անում է մանդատների ընդհանուր թվի ընդամենը 52 տոկոսը։

Նիկոլի թվի «ժողովրդավարության բաստիոն» Հայաստանում 2018թ. գըմփ-գըմփ-հու ընտրությունների արդյունքում ձևավորված «թավշյա» խորհրդարանի անմեղսունակ մեծամասնությունն ունի 88 մանդատ`մանդատների ընդհանուր թվի ուղիղ 70 տոկոսը, և միշտ կարող է անցկացնել, հարկ եղած դեպքում` տապալել ցանկացած նախաձեռնություն, օրենքի նախագիծ, որոշում, ցանկացած առանցքային պաշտոնում իր ուզած պոլիփեդին «նշանակել»։ Կարող է ուզածի չափ և ուզածի պես Սահմանադրության վրա թքելու, ոտները սրբելու և անգամ «խնչելու» մաստեր-կլաս ցույց տալ, ինչն էլ հաճույքով անում է...

Հանրապետության նախագահի պաշտոնն զբաղեցնող մեխի գլուխը պատրաստ է օրինականացնել խելագարության կանխավարկածի «շրջանակներում» ծնված ցանկացած «սյուռեալիստական» օրենք, որոշում, եթե դա դեմ չէ իր մերկանտիլ շահերին, ինչպես բանկային գաղտնիքը «ոչ ևս» անող օրենքի դեպքում։

Փաստորեն, չմեռանք`ականատես եղանք մի իրավիճակի, երբ Ադրբեջանում տասնամյակներ շարունակ թագավորող սուլթանապետական բարքերը մանկական խաղեր են «նոր» Հայաստանում կիլոմետրանոց քայլեր անող նիկոլական բռնապետության համեմատ, ինչի առիթով բոլորիս շնորհավորում եմ...

Լիլիթ Պողոսյանի ֆեյսբուքյան էջից