Ավագ երեքշաբթի

Մեծ Պահքին անմիջապես հաջորդող շաբաթը կոչվում է Ավագ Շաբաթ և ընդգրկում է Փրկչի երկրային կյանքի վերջին կարևորագույն իրողությունները` հաղթական մուտքը Երուսաղեմ (Ծաղկազարդ), Վերջին Ընթրիքը, Մատնությունը, Չարչարանքները, Խաչելությունը, Մահը, Թաղումը և ի վերջո հրաշափառ Հարությունը` Ս. Զատիկը, որն այս տարի նշվելու է ապրիլի 21-ին։

Ավագ երեքշաբթին պատկերն է արարչության երրորդ օրվա, երբ Աստված երկրի վրա դալար բույսեր և պտղատու ծառեր աճեցրեց: Աստված զգալի (նյութական) ծառերի հետ միասին տնկեց նաև իմանալի (հոգևոր) ծառեր՝ արդարների ու սուրբ մարգարեների դասերը, ինչպես վկայում է Ս. Պողոս առաքյալը. «Աստված ընտրեց մեզ Քրիստոսի միջոցով նախքան աշխարհի արարումը» (Եփես. 1:4):

Ավագ երեքշաբթին նաև երրորդ ժամանակաշըրջանի խորհուրդն ունի, երբ ջրհեղեղը ողողեց ամբողջ աշխարհը, և Աստված մարդկանց լեզուները խառնելով՝ նրանց տարածեց աշխարհով մեկ (Ծննդ. 7-11):

Ավետարանական Տասը կույսերի առակը (Մատթ. 25:1-13) հինգ իմաստուն և հինգ հիմար կույսերի պատմությամբ պատգամում է պատրաստ լինել Տիրոջ Գալստյանը:

Ավագ Երեքշաբթի ավետարանական ընթերցանությամբ հիշատակվում է «Տասը կույսերի» առակը (Մատթ. 25:1-13), որը հորդորում է նմանվել իմաստուն կույսերին և պատրաստ լինել Տիրոջ հրաշափառ Գալստյանը: Այս առակը փեսայի գալստյանը պատրաստ չլինելու ողբերգությունն է ներկայացնում:

Քրիստոսի երկրային կյանքի տարիների ժամանակ, պաղեստինյան հարսանիքները հենց այսպես էին տեղի ունենում: Նախ՝ հարսի ընտանիքը չգիտեր թե փեսան երբ կգա: Փեսան կարող էր նույնիսկ գիշերով գալ, ուստի հարսը՝ իր 10 ընկերուհիների հետ, պետք է պատրաստ լապտերներ ունենար՝ փեային դիմավորելու համար: Եվ եթե լիներ այնպես, որ փեսան գար գիշերը ու ընկերուհիներից ոմանց լապտերները պատրաստ չլինեին, ապա չէին կարող մասնակցել հարսանեկան խրախճանքին:

Նույն այս պատմությունն է նաև առակում, որը իրական կյանքի օրնակից է վերցված: 10 կույսերից 5-ը հիմար գտնվեցին, քանի որ չունեին պահուստային ձեթ և նրանց կանթեղները մնացին հանգած: Դիմեցին մյուս 5-ին, որպեսզի պարտքով ձեթ վերցնեն, սակայն վերջիններս առարկեցին, թե գուցե բոլորին չբավարարի: Ու այն ժամանակ, երբ գնացին խանութից ձեթ գնելու, փեսան եկավ և իմաստուն կույսերի հետ մտավ հարսանեկան սրահ:

Առակի հիմնական պատգամն այն է, որ կան բաներ, որոնք հնարավոր չէ անել վերջին պահին: Հնարավոր չէ պատրաստվել քննությանը, երբ այն արդեն սկսվել է: Հոգևոր կյանքում էլ այդպես է, կան հոգևոր իրողություններ, որոնց պետք է նախապատրաստվել, չթողնել վերջին պահի համար: Մյուս կարևոր պատգամն այն է, որ կան բաներ, որոնք պարտքով չի կարելի վերցնել, պետք է քոնն ունենաս: Աստծո հետ հարաբերությունը չի կարելի պարտքով վերցնել․ բնավորությունը, սերը, արժեքները պետք է քոնը լինեն:

Ե՛վ իմաստուն, և՛ հիմար կույսերի լապտերները նույնն էին, այսինքն մարդկանց մեջ տարբերություն չկա: Աստված սիրում է բոլորին նույն կերպ, խնդիրն այն է, որ մենք Աստծուն չենք կարող սիրել ուրիշի սիրով, այն մերը պիտի լինի:

Իսկ Աստծուն սիրելու ամենակարևոր պայմանը՝ պատրաստ լինելն է Նրան դիմավորելու, մեր կյանքում ընդունելու: Պարզապես հիշենք, որ Աստծո պարգևած շնորհները չպետք է սպառենք, այն սիրով պիտի գործադրենք, որպեսզի բազմապատկվեն ու մեր կյանքը զարդարեն: