Ինչու չեն ժպտում հայաստանցիները

Պարզվում է, այսօր Ժպիտի համաշխարհային օրն է: Համաձայն ենք, նման տոները հայաստանցիներին չի հետաքրքրում: Ի՞նչ ժպիտ: Հայաստանցին ուր, ժպիտն ուր: 

Օրվա կարգախոսն է՝ «Do an act of kindness. Help one person smile», ինչը մոտավորապես կարելի է թարգմանել այսպես. «Բարի գործ արա: Օգնիր, որ գոնե մեկ մարդ ժպտա»:

Իսկ ինչու բարի գործ անենք, դրա փոխարեն կարելի է վատ բաներ մտածել, մտածել մի երկու կոպեկ ավելի տուն տանելու մասին, մտածել, թե ինչու հարեւանը շատ ունի, իսկ դու՝ քիչ:

Թե չէ ինչ ժպիտ: Մեզ չի կարելի ժպտալ: Մենք աշխարհի ամենաբազմաչարչարն ենք: Մենք պետք է մռայլ դեմքով քայլենք փողոցում եւ անցնող անծանոթին նայենք այնպես, կարծես ասում ենք՝ ուշադիր եղիր կարող եմ կծել, ծեծել եւ սպանել:

Եթե հայաստանցին հանկարծ ժպտացող անցորդ է տեսնում փողոցում եւ հասկանում, որ օտարերկրացի չէ, մտքում կամ բարձրչաձայն ասում է՝ խելագար է:

Ոմանք կասեն, թե բա ինչպես ժպտան հազար ու մի դարդ ու ցավ ունեցող ՀՀ քաղաքացիները: Իսկապես, դժվար է ժպտալ, երբ բազմաթիվ են սոցիալ-տնտեսական, անգամ պարզագույն կենցաղային խնդիրները: Իսկ գոնե մեկ անգամ մտածե՞լ եք, որ գուցե այդ խնդիրները բխում են ժպիտի պակասից, ավելի ճիշտ բացակայությունից: 

«Բարի գործ արա: Օգնիր, որ գոնե մեկ մարդ ժպտա»: Եթե մեզնից յուրաքանչյուրն այս կարգախոսին հետեւի ամեն օր, ապա շատ հարցեր կգտնեն իրենց լուծումը:

Ընդամենը պետք չէ մռայլվել միայն այն մտքից,. որ դու միլիոնատեր չես կամ գերթանկ մեքենա չես վարում: Կյանքում շատ ավելի կարեւոր արժեքներ կան: Ժպտալով պաշտպանեք ձեր իրավունքները, ժպտալով ապրեք արժանապատիվ կյանքով:

Հ.Գ. Լուսանկարում ժպտացող կինը հայաստանցի չէ: Մեր բազմաթիվ փորձերը, գտնել անկեղծ ժպտացող հայաստանցի, ավարտվեց անարդյունք:

Top-News.am