Չեմ կարդացել, բայց հասցրել եմ չհավանել

Սովետական գյուղերից մեկի ակումբում հավաքում են կոլխոզնիկներին և որոշում են քննարկել Սոլժենիցինի գիրքը: Այդ քննարկմանը մարզկենտրոնի պրոպագանդայի բաժնից բարձրաստիճան կուսակցական են գործուղած լինում:

Կոլխոզինիկներից մեկը նայում է ագիտպրոպի դեմքին և հպարտ ասում է ՝ ես չեմ կարդացել բայց դատապարտում եմ: Դահլիճը բուռն ծափահարում է և քննարկումը համարում են ավարտված:

Ինչո՞ւ հիշեցի այս պատմությունը: Արդեն քանի օր է ֆեյսբուքում քննարկում են ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռ.Քոչարյանի «Կյանք և ազատություն» գիրքը: Հաճախ հանդիպում եմ օգտատերերի գրառումների, ովքեր գրում են «չեմ կարդացել բայց սուտ է գրել», «չեմ պատրաստվում կարդալ, որվհետև չեմ հավատում», «չեմ կարդալու որովհետև փաստերը խեղաթյուրում է » և այլն:

Ես կարդում եմ, բայց դեռ ոչինչ չեմ գրել, չեմ գրելու, գոնե այստեղ՝ հաստատ, որովհետև այստեղ մարդկանց մեծ մասը միայն վերնագրերն է կարդում և դրանցով կարծիք կազմում, թելադրում: Այդպես գրողները չն կարդացել նաև Նիկոլ Փաշինյանի «երկրի հակառակ կողմը», ( որը իդեպ ի տարբերություն Քոչարյանի գրքի, ծայրից՝ ծայր հորինվածք է, բայց գեղեցիկ գրված պատմություն ) բայց հավանում են: Հա, ես էլ եմ հավանում ու չեմ ամաչում , որ կարդացել եմ: Մարդ էլ կարդալուց ամաչի՞....: Մակրոնի գիրքն էլ սեղանիս սպասում է: Կարդալու եմ:

Ասածս այն է, որ մարդկանց այդ տեսակը կոլխոզնիկների այն տեսակից է, որ չեն կարդացել բայց դատապարտում են, որովհհետև այդպես է պետք, երկրորդն էլ չեն կարդացել, բայց շատ հավանում են....որովհետև այդպես է պետք:

Ժամանակները մարդկանց չեն փոխում ինչպես Ջորջ Օրուելի հանրահայտ «1984» վեպում:

Ի դեպ, այդ վեպում նկարագրված երկրում նաև Սիրո նախարարություն կար... : Հիշեք՝ «Մեծ եղբայրը հետևում է ձեզ»

Հարություն Հարությունյանի ֆեյսբուքյան էջից