Պարտադիր չէ զոհն իրենց տանից լինի, որ գիտակցեն ցավի խորությունը

Փողոցային ոչմի հավաքի չեմ մասնակցում, երեկվա հավաքին պարտավոր էի լինել, պարտավոր էինք լինել յուրաքանչյուրս, սա ուշացած հավաք էր, բայց շատ կարևոր։ Ամեն վատ արարք ունի տուժող և վնասող կողմեր։ Պատերազմի նման ավարտն ու այսքան զոհերի թիվը, կարծես մի սովորական բան էր, որ ոչոք չկանգնեց մեղադրյալի հարթակին, պատասխանատու, ինչու չէ նաև հասարակ մահկանացուների մեջ էլ եղան մարդիկ, ովքեր բավարարվեցին այդ ամենում մեղադրելով հներին, հարցը համարելով փակված։ Քանի անպատժելիություն, ամենաթողություն, անտարբերություն է չորս բոլորը, ժողովրդի առաջ կրկին և հավերժ փակ են իշխանական թիմի դռները, ոչ մի լավ բան չի լինի։ Ուղղակի կուզեմ, որ հայրենակիցներս հասկանան, որ պարտադիր չէ զոհն իրենց տանից լինի, որ գիտակցեն ցավի խորությունը, որ գիտակցեն նաև իրենց իրավունքների սահմանաչափը որդեկորույս ծնողների մոտ։ Պատերազմի ցավը բոլորիս ցավն է, այն ունի մի անուն և մի ազգանուն՝ ՀԱՅՈՑ ԶԻՆՎՈՐ, այսօր չգնահատենք մեր ընդհանուր ցավն ու պայքարենք մեղավորների դեմ, ունենալու ենք հերթական ցավն ու այսքան սերունդ քոքահան անելով, վերջում չենք ունենալու սերունդ տվող սերունդ։ Ուղղակի լինենք ողջամիտ, ազնիվ, գնահատենք իրական արժեքները։