Այլասերում

Արցախում հումանիտար աղետ է։ Թշնամին շարունակում է առանց դիմադրության գրավել Հայաստանը։ Սահմանամերձ գյուղերի բնակիչներն ահուսարսափի մեջ են։ Փաստորեն հայկական բանակ գոյություն չունի։ ՊՆ փոխնախարարն ինքնագոհ փչում է։ Իշխանական պաշտոնյաները պատրաստ են թշնամու բոլոր պայմանները բավարարելու։ «Խաղաղության» անվան տակ, դրանք պատրաստվում են հանձնվել, հանձնել հայրենիքը, ստորագրել հերթական կապիտուլյացիան։ Խորհրդարանական ընդդիմությունը մտահոգված քննադատում է, ստանալով ցինիկ պատասխաններ․․ և ․․․ վերջ։Խորհրդարանից դուրս , քաղաքական, հասարակական գործիչների հիմնական մասին այս ամենը բացարձակապես չի հետաքրքրում։ Նրանք խորապես «մտահոգված» են ռուս-ուկրաինական պատերազմով, հայհոյելով Ռուսաստանին։ Ո՞վ կմտածեր, որ հայ հասարակությունն այս աստիճան անտարբեր կգտնվի իր հայրենակիցների, հայրենիքի ճակատագրով։ Ո՞վ կմտածեր, որ երբ հայրենիքը կործանման վտանգի առջև է կանգնած, շատերին իբր, հետաքրքրում է այլ երկրների ճակատագիրը։ Զարմանալի է, ե՞րբ այս աստիճան այլասերվեց մեր հասարակությունը։ Այժմ միանգամայն հասկանալի է դառնում, թե ինչպես է կործանվել Բագրատունյաց թագավորությունը՝ մի կողմից վեստսարգիսներ, մյուս կողմից անտարբեր հասարակություն։