«Նիկոլ Փաշինյանը լեգիտիմ չէ, և լեգիտիմ է նրան հեռացնելու ցանկացած միջոց». Արմեն Աշոտյան

«Պրեսսինգ» հաղորդաշարում Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության (ՀՀԿ) փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանն է:

Բանախոսն ընդգծում է՝

Մենք ապրում ենք մի իրականության մեջ, որը նման է կանխատեսելի շարունակությամբ, ոչ նորմալ, այլ ужас սերիալի:
Նիկոլ Փաշինյանը լեգիտիմ չէ, լեգիտիմ չեն նրա հայտարարությունները, և լեգիտիմ է նրան հեռացնելու ցանկացած միջոց:
Կամ Նիկոլը պետք է հեռանա, կամ շարունակելու է սպանել մեր երեխաներին՝ հերթական արհավիրքը բերելով:
Սյունիքը մերկացվեց, դարձավ խոցելի, երբ Փաշինյանը հրահանգեց զորքերը հետ քաշել. սա դիտավորյալ հետևողական քաղաքականություն է, նպատակը՝
ԳՈՎԱԶԴ00:19Իմանալ ավելին
1. Հայկական պետությունից թողնել ձևանմուշ

2. Կտրել մեզ Իրանից

3. Հակառուսական տրամադրությունների միջոցով ապահովել վերջնական աշխարհաքաղաքական շրջադարձ:

Աշխարհն ականատես է ղարաբաղանման մի քանի կոնֆլիկտների, բայց ոչ մի ազգ իր շահը չի զիջում՝ ասելով, թե աշխարհը հոգնել է…, ոչ պաղեստինցիները, ոչ հրեաները, ոչ հույները…
Հայաստանում 2018-ին իշխանության է եկել ամենառուսատյաց խունտան, բայց այսօր դարձել է ամենառուսահպատակը:
Այսօր Հայաստանն այնքան է կորցրել ինքնիշխանությունը, որ չունենք ինքնուրույն ոտքի կանգնելու կապիտալ, ռեսուրս, ներուժ:
Հայաստանին պետք է Մարշալի պլանի նման վերականգնման աշխարհաքաղաքական պլան:
Նիկոլ Փաշինյանը մսխեց ՀՀ ինքնիշխանությունն այնպես, որ այսօր երկիրը դարձել է պրոտեկտորատ:
Պատերազմից հետո՝ 2020թ. նոյեմբերի 10-ին, մենք ավելի լավ վիճակում էինք՝ որպես պետություն, քան այսօր: Այն ժամանակ աշխարհը կարծում էր՝ պատերազմում պարտված ղեկավարը՝ Նիկոլը, գնալու է: Հունիսի 20-ի ընտրություններից հետո աշխարհը զարմացավ՝ դա նշանակում է, որ այս ժողովրդի հետ կարելի է անել ամեն ինչ:
Կարգավիճակը և հիմնարար սկզբունքները տարբեր բաներ են: Կարգավիճակը պարտադրվում է վերևից, հիմնարար սկզբունքները՝ ներքևից՝ ժողովրդի կողմից: Վերջին 6-7 ամիսների ընթացքում այս իշխանություններն առհասարակ չեն խոսում հիմնարար սկզբունքների մասին:
Ռուսաստանը չի շտապում կարգավիճակի հարցը քննարկել: Ռուսաստանը երկար խաղ է խաղում, իսկ արդյո՞ք Հայաստանը մի թոքով շնչահեղձ չի լինի այս երկարաժամկետ խաղում: Ես հասկանում եմ Ռուսաստանի շահը, բայց չեմ տեսնում այստեղ Հայաստանի շահի լիարժեք արտահայտումը:
Մեզ ասֆալտ են տալիս, փոխարենը՝ տանում են մեր հայրենիքը:
Ցավոք սրտի, ընդդիմությունը և հասարակությունը չի կարողացել խոչընդոտել Փաշինյանի դավաճանական ոչ մի քայլի:
Փաշինյանը 2020թ. մայիսին չստորագրեց սեղանին դրված փաստաթուղթը, որովհետև գնում էր խորհրդարանական ընտրությունների, հունիսի ընտրություններում ռիսկի չդիմելու համար շշնջացել է ինչ-որ «մարդկանց» ականջին, թե՝ ընտրվեմ՝ հետո կստորագրեմ:
Հայաստանը բանակցային այն դիրքերում չէ, որպեսզի լծվի դելիմիտացիայի և դեմարկացիայի նման լուրջ պրոցեսին:
Կապիտուլյանտն ընտրարշավի ժամանակ շահարկեց գերիների թեման, իսկ հիմա դրա կարիքը չունի: Վերջին շրջանում փորձում էր պարտության ամբողջ մեղքը բարդել բանակի վրա, հիմա երկրորդ արարն է՝ հիմա գերիներն են մեղավոր…
Ընդդիմության մեջ կա իդեաների ճգնաժամ:
Քանի դեռ Փաշինյանին հաջողվում է մեզ՝ հայերիս բաժանել, նա տիրելու է մեզ:
Մեր ազգային իմունիտետն անջատել են և օրվա «հացփողի» խնդիրների հետևում մեզ կուրացնում են երկարաժամկետ վտանգների նկատմամբ:
Ընդդիմության ընդդիմության մեջ բազմաթիվ սրտացավ մարդիկ կան, բայցև կան նաև պղտոր ջրի մեջ ձուկ որսացողներ: